Geschiedenis

Vulva stomen staat in de oudste medische teksten die we kennen. Die bronnen laten zien dat vrouwen het deden, hoe en waarvoor, en dat het de moeite waard werd gevonden om op te schrijven. Of het werkte zoals de teksten zeggen, kunnen ze niet vertellen. Daarvoor is hedendaags onderzoek nodig.

Gebruik hier een korte tijdlijn, één regel per bron:

• ca. 1800 v.Chr. · Kahun-papyrus, Egypte. De oudste bekende gynaecologische tekst, met behandelingen met warmte, rook en damp voor het bekkengebied.

• 5e–4e eeuw v.Chr. · Hippocratisch corpus, Vrouwenziekten. Uitgebreide beschrijvingen van behandeling met damp en rook voor het bekkengebied.

• 1e eeuw n.Chr. · Dioscorides, De materia medica. Kruiden en hun toepassingen, waaronder warme waterdamp voor tal van klachten in het bekkengebied.

• 2e eeuw n.Chr. · Soranus van Efeze, Gynaecologie. Beschrijft het vulva stomen, en geeft ook aanwijzigingen voor het veilig toepassen.

• 12e eeuw · Hildegard von Bingen, Causae et curae en Physica. Warmte en kruiden voor het bekken. Zij had een eigen uniek manier waarbij ze warme in kruidenwater gedoopte doeken op hete stenen legde, waar vrouwen boven hurkten.

• 12e eeuw, vertaald in de 14e–15e eeuw · De Trotula, onder meer in Middelnederlandse handschriften in Brugge. Stomen hoorde ook in de Lage Landen bij de zorg voor vrouwen. In deze handschriften zijn ook afbeeldingen van stoomkrukken te zien.

• 1693–1745 · Catharina Schrader, vroedvrouw in Friesland. In haar Memoryboeck hield ze ruim vijftig jaar de bevallingen die ze, tot op 89-jarige leeftijd, begeleidde. Ze noteert meermalen dat ze het vulva stomen inzette bij baringen.

• 1886 · Sebastian Kneipp, Meine Wasser-Kur. De Beierse pastoor beschrijft het dampbad op de stoelpot, met onder meer hooibloemen.